Nanny For Hire Mommy Forever

Bir dadı, bir ailenin evine adım atar ve bu duygusal dadı romantizminde anne figürü olarak üstlendiği rolü bırakmanın ne kadar zor olduğunu fark eder.

İş kâğıt üzerinde basit görünüyor: bir çocuğa bakmak, evin düzenini sürdürmek ve gün bittiğinde eve dönmek. Karakter bu pozisyonu net hedefler ve düzenli bir rutin aklında olarak kabul eder. Aile ondan çizelgeler ve işlerden fazlasını beklemeye başlayınca bu planlar kaymaya başlar. Çocuğun onu bir anne olarak görmeye başlaması ve evin her hafta biraz daha ona bağımlı hale gelmesi, sınırları korumayı zorlaştırır. Geçici bir düzen olarak başlayan şey, sadece mesaisini bitirip çıkabileceği bir şey olmaktan çıkar.

Merkezdeki çatışma, mesleki görev ile kişisel duygular arasında yaşanır. Çocukla geçirdiği her gün kimsenin planlamadığı bir bağı derinleştirir; yetişkinlerle kurduğu her etkileşim ise rolünün ötesine ne kadar adım atabileceğini sınar. Güven yavaş yavaş kazanılmalıdır ve yaptığı her seçim bir öncekinden daha yüksek bir bedel taşır. Ailenin beklentileri büyüdükçe sadakatleri farklı yönlere çekilmeye başlar ve evdeki yeri, kim olmaya razı olduğu sorusuna dönüşür. Küçük kararlar büyük sonuçlar doğurmaya başlar.

Nanny For Hire Mommy Forever, duyguyu gösterişin altına gömmeden ciddiye alan bir dram arayanlar için iyi bir tercih. Atmosfer sıcak ama huzursuz; bir bakışın ya da bir duraklamanın diyaloglardan fazlasını anlattığı sessiz sahnelerle örülmüş. Hikâye, aynı çatı altında oluşan bir “bulunmuş aile” fikrinden ve kimsenin yüksek sesle adlandırmadığı duyguların yavaş yavaş çekimine dayanıyor. Her bölüm, bir sonrakini atlamayı zorlaştıran bir soruyla bitiyor. Hikâyenin final dönüşü hâlâ görülmeyi bekliyor ve gerilim daha yeni yükselmeye başlıyor.