My Catfish Victim Is Actually My Bestie’s Brother

Een vrouw die haar online vriendje met een nepprofiel voor de gek hield en daarna zomaar liet vallen, komt in huis te wonen bij haar beste vriendin, wiens broer de man is die zij heeft gekwetst.

Ze stuurde hem een foto die nooit van haar was en verdween daarna zonder een woord. Nu woont ze onder het dak van haar beste vriendin, ervan overtuigd dat de man die ze heeft misleid iemand is die ze nooit meer onder ogen hoeft te komen. Haar plan rust op één regel: afstand houden en de waarheid begraven. Die regel begint te barsten op het moment dat ze beseft dat het huishouden waar ze is ingetrokken toebehoort aan de ene familie voor wie ze niet kan liegen.

De spanning groeit uit kleine momenten. Aan het ontbijt, in de gang, tijdens gesprekken die onschuldig zouden moeten zijn, moet ze doen alsof ze iemand anders is, terwijl de man die ze heeft gekwetst geen idee heeft wie ze werkelijk is. Elk vriendelijk gebaar maakt haar schuldgevoel zwaarder, en elke argwaan van hem voelt als een aftelling. De inzet loopt op met elke dag dat ze zwijgt. Haar beste vriendin vertrouwt haar volledig, en hoe langer de leugen duurt, hoe meer het iedereen in haar buurt kost. Tussen hen tweeën begint zich iets onverwachts te vormen, en geen van beiden is er klaar voor om dat toe te geven.

Wat My Catfish Victim Is Actually My Bestie’s Brother onderscheidt, is hoe serieus het schuldgevoel wordt genomen en toch ruimte vindt voor scherpe humor en ongemakkelijke, tedere momenten. Als je gecharmeerd bent van een verboden verliefdheid, een geheime identiteit of een van vijanden tot geliefden, levert het verhaal alle drie onder één dak. Elke scène stelt dezelfde vraag: hoe lang kan een leugen standhouden als de mensen die erdoor worden gekwetst aan tafel tegenover je zitten? Het antwoord ontvouwt zich nog steeds, en dat is wat de spanning blijft opvoeren.